ز بس کشتن و غارت و سوختن

نیاید که ماند یکی میش و گرگ

چنان شد ز کشته همه کوه و دشت

که خون در همه روی کشور بگشت

خروش آمد و ناله مرد و زن

ز کشته به هر سو یکی توده بود

گیاها به مغز سر آلوده بود