نمود جزو و کل بر خویشتن بین

قناعت کن گذر کن از خور و خواب

گذشته عمر اکنون ذات دریاب

زمانی فارغ ازگفتار منشین

ز خود جوئی چه مرآن کرده هر کس

چوداری سر صبح بی تنفس

خوشا آن صبح کین جان دردمیدست