که تا یابد بآدم دستبرد او

که همچون موم در آتش نهان بود

شب و روز از حسد چاره همی کرد

بسی در ذره نظاره همی کرد

که آدم پیش چشمش بود خرد او

اگرچه خرد بود آدم بصورت

بزرگی داشت اندر عین نورت