که اندر عشق صاحب دیده تو

بخود چیزی تو نتوانی بکردن

بجز اندوه و رنج و غصه خوردن

نمودی هست اینجا دیده تو

بزاری پیش حق آنجا بزارید

بس آب حسرت ازدیده ببارید

که یارب می تو دانی راز آدم