تو راندی مر مرا اینجا که آورد

که در اندوه و رنج و محنت و تب

شب و روزم ز دردت دور مانده

میان لعنتم مهجور مانده

که من هستم ترا من صاحب درد

ز درد من هم آگاهی نداری

چو دائم عزت و شاهی نداری