که میدانی مرا عین الیقین است

ورا اینجا زجناتت برون کن

دگر زهره ندارم تا که چون کن

مرا مقصود ز انعامت همین است

که آدم گندم اینجاگه خورد او

ز فعل زود من فرمان برد او

همه اسرار در پیشم عیانست