همان با سر و افسر و لشکرم

به دیوان نگه کن که رومی نژاد

به تخم کیان باژ هرگز نداد

تو گر شهریاری نه من کهترم

چه بایست پذرفت چندین فسوس

ز بیم پی پیل و آوای کوس

بخواهم کنون از شما باژ و ساو