حیات جاودانش گشت روزی

شقی را زین میان برگشتن آمد

حیات جاودان دیدست عطار

سرخود را برید اینجایگه زار

چرا بر جان خود چنین بسوزی

از آن ماندی تو بر مانند خفاش

که نتوانی که بینی شمس را فاش