چونی اندر میان جمع نالان

توئی اکنون دمادم سر حق بین

از آن می مست شو بنمای مطلق

تو چون منصور کل سر اناالحق

یقین دانند عیان صاحب وصالان

که بیچونست ازگفتار او راست

که اسرار معانی نیست پیداست