لقای یار بی صورت بود هان

همه معبود بودم تا که بودم

اگر مرد رهی کلی فنائی

در آن دید فنا تو در بقائی

چرا هستی بدیده دید برهان

دلا تاچند گوئی سر اسرار

چو جانت گشت کلی عین دیدار