و گر من ستایم که یارد شنود

سه پاس تو چشم است وگوش و زبان

کزین سه رسد نیک و بد بی گمان

خرد را و جان را که یارد ستود

حکیما چو کس نیست گفتن چه سود

ازین پس بگو کافرینش چه بود

تویی کرده کردگار جهان