که در فرمان حی کردگارم

گرفته دست آدم را بزاری

چنین میگفت آدم پایداری

نداری چاره و من ندارم

زبان خود نکو میدارو بشتاب

مر این پند دگر از من تو دریاب

چو خود کردی چه تاوانست بر کس