ز هم دور افکند زینجای ایشان

بهرجائی که آدم میشد از دور

ز درد عشق بد در ظلمت و نور

یکی بادی برآمد بس پریشان

کنون گرمرد راهی باز دانی

تو از عطار کل راز نهانی

نمیدانی دلاکز که جدائی