که کردم درد او را پایداری

نمود اینجا زجوهر ذات خود کل

برون آمد یقین از رنج وز ذل

عیان شد یار چون شد رنج و خواری

عیان شد آنچه ناپیدای کل بود

از آن صورت عیان رنج و ذل بود

ز درد یار درمان میفزاید