تو چون مردان ره عین فنا شو

منور دان همچون ماه انوار

تو ترک خویش گیر و صورت خود

رها کن تا شود محو از بلا حد

اگر باشد میان صد بلا شو

که چون منصور راحت در بلا دید

ز گفت خود یکی لحظه نگردید