چو چشمه میزنی جوش و عجب شور

شود گم اندر او نور نهانی

که تا سر فنا را بازدانی

همه آفاق خورشید است و تو کور

چو دریا شو اگر دریا شوی تو

ز عشق دوست ناپروا شوی

چو دریا شو که دریای صفاتی