بیکره عقل و آرامت گرفته

ندانی تا که بد این بی دل مست

تو گوش که گرفتی زود بردست

ترا گوشست در دستت گرفته

نمیبینی دو چشم آخر تو دلدار

که تا چشم افکنی بر روی دلدار

ترا دلدار اینجا رخ نمودست