سما هرگز نداندراز ما او

که ای درویش خوش میسوز و میساز

بسوزان خویشتن درحضرت ما

که تا یابی عیان قربت ما

ولیکن پرده است آغاز ما او

تو اینجاگه چنین حیران شده مست

کجا هرگز چنین آسان دهد دست