در آخر چون کمال آید پدیدار

چو پیش عقده میافتد بمیرد

بدان کاندر پی نقصان کمالست

پس آنگاهی ز بعد آن زوالست

اگر مرد رهی میباش هشیار

بهر کار اول و آخر تو بنگر

که هر چیزی بود دنیال آن شر