چو درای ذات در افعال ماندی

گذرکن تا نیابی رنج و محنت

اگر در عالم پر نور افتی

وز این دار فنا کل دورافتی

چرا در گفتن هر قال ماندی

موحد باش و چون مردان ره شو

برافکن دید خود دیدار شه شو