بدو بگذرد زخم پیکان مرگ

پر از مرد دانا بود دامنش

پر از خوب رخ جیب پیراهنش

چه افسر نهی بر سرت بر چه ترگ

گروهی که یارند با نوش زاد

که جز مرگ کسری ندارند یاد

اگر خود گذر یابی از روز بد