نه آسانیی دید بی رنج کس

ورا رامش و زندگانی مباد

تو از تیرگی روشنایی مجوی

که با آتش آب اندر آید به جوی

که روشن زمانه برینست و بس

تو با چرخ گردان مکن دوستی

که گه مغز اویی و گه پوستی