چه جویی زکردار او رنگ و بوی

که روشن زمانه برینست و بس

تو با چرخ گردان مکن دوستی

که گه مغز اویی و گه پوستی

بخواهد ربودن چو به نمود روی

بدان گه بود بیم رنج و گزند

که گردون گردان برآرد بلند