سپهدار بگرفت دستش بدست

به چهر تو ماند همی چهره ام

چو آن تو باشد مگر زهره ام

وزان پس فرود آمد از پیل مست

همی بر سر و چشم او داد بوس

فروماند پیلان و آوای کوس

سوی کاخ ازان پس نهادند روی