گرفته ملک جان و پادشاه است

بیک لحظه ترا درمان کند او

نمود جان تو جانان کند او

ترا منصور اندر خانقاه است

تو از وی بیخبر در سوی باغی

گرفتستی ز ذات کل فراغی

چگویم تا تو دربند خودی هان