یکی دختری مهتر چاج بود

دل از جان شیرین شده نا امید

کنیزک بدان حجره هفتاد بود

که هر یک به تن سرو آزاد بود

به بالای سرو و ببر عاج بود

غلامی سمن پیکر و مشک بوی

به خان پدر مهربان بد بدوی