بگویم و گر چند بی مایه ام

فلک روشن از روی و بخت تو باد

گر ای دون که فرمان دهی بنده را

که بگشاید از بند گوینده را

بدانش در از کمترین پایه ام

نکوهش نباشد که دانا زبان

گشاده کند نزد نوشین روان