نپیچید باید به اندیشه سر

زبان تیز بگشاد مرد جوان

که پاکیزه دل بود و روشن روان

چنین گفت کز خسرو دادگر

کجا چون شبانست ما گوسفند

و گر ما زمین او سپهر بلند

نشاید گذشتن ز پیمان اوی