چنانش عقل اینجا کرد محبوس

در این تاریکنای از دیدن پاک

بگوید از سر دردی بگل راز

حقیقت پرده اندازد ز رخ باز

ندیدش هیچ آخر عین مدروس

چو عشقش عاقبت در برگشاید

جهان اولش آخر نماید