شوی آنگاه روی یار خود بین

شوند ذرات جانان تا بجاوید

در آن شمع وصال ای دل حقیقت

چو پروانه بسوزی بی طبیعت

اگر از عاشقی کل احد بین

تو چون پروانه ای دل بمانده

در این بیغوله بیحاصل بمانده