دل از کار گیتی به یکسو کشید

پر از آفرین روز و شبشان دهن

دگر هفته روشن دل شهریار

همی بود داننده را خواستار

کجا خواست گفتار دانا شنید

کسی کو سرافراز درگاه بود

به دانندگی درخور شاه بود