تو مغزی پوست همراه تو آمد

که چون شد پوست محو اندر یقین اوست

تو مغزی و طلب کن مغز جانت

که ازجان بنگری راز نهانت

چو دامی بند این راه تو آمد

چرا در بند دام اینجا بماندی

دل سرگشته ماننده گوی