بسی گفتند شرح این بغایت

تو سر جان و تن جان کی بدانی

که آدم را صفت اینجا ندانی

اگرچه عالمان پر فصاحت

چو جان از عکس رویش گشت پیدا

پس آنگه آدم از آن دم هویدا

چه دانی جان و تن چون کرد خاموش