که او رادید خویش از لون لونست

اگرچه عقل پرگوی و فضولست

حقیقت عشق مرجانان قبولست

کمال عشق بیرون و دو کونست

کمال عشق پیدا کرد تحقیق

ولیکن تا که دید از عشق توفیق

کمالش هر دو عالم نور بگرفت