برستند و همان سرباز دیدند

بود حق را بکلی بی نیازند

بسی عین فنا تنها نشستند

که از ننگ وجود خویش رستند

در آن حضرت ز بود خود رمیدند

بدیدند آنچه پنهان بد در آنجا

دگر چندی یقین اعیان در اینجا