شوی آنگه ندانی ذات آباد

نماند آتش و آبی نماند

در این خاکت دگر تابی نماند

دهد آن آب و خاک آنگاه بر باد

نماند هیچ از دیدار عنصر

وگر پرسی دگر گویم مگو پر

چنین کن این چنین در آخر کار