بنزدش همچو شمع ای جان برافروز

چو ماه دلستان در آخر کار

ترا این پرده بردارد بیکبار

شود پیدا ترا آن ماه جانسوز

بنزد روی آن خورشید تابان

چو پروانه وجود خود بسوزان

نه چون منصور دید آن روی خوبش