نه زو مزد یابد بهر دو سرای

ز نادان که گفتیم هفتست راه

یکی آنک خشم آورد بی گناه

گشاده کند گنج بر ناسزای

سه دیگر به یزدان بود ناسپاس

تن خویش را در نهان ناشناس

چهارم که با هر کسی راز خویش