ز بیکار گویان تو دانا شوی

بمان تا بگوید تو تندی مکن

زبان را چو با دل بود راستی

ببندد ز هر سو درکاستی

نگویی ازان سان کزو بشنوی

ز دانش دربی نیازی مجوی

و گر چند ازو سخنی آید بروی