چو دید آن نور روی احمد(ص) فرد

مه از شرم رخش بگداخت اینجا

به پیش او سپر انداخت اینجا

حقیقت شد یقین خور در رخ زرد

بجان هر مشتریش مشتری شد

ز جان و دل ورا در چاکری شد

زحل در پیش قدرش در وحل ماند