چنان اندر وصالت راه دیدست

بماند تا ابد در عین زندان

وصالت یافت مر این جان عطار

از آن شد او ز بحر تو گهربار

که خود را بی توئی ای شاه دیدست

چنان در عشق اینجا در فشاند

در آخر پیش ذاتت سر فشاند