سزد گر بنده خود را پذیری

در تو دارد و هر کس ندارد

جز از تو رو ز پیش و پس ندارد

تو چون در ماندگان را دستگیری

رهانی مرد را زین گفتن پر

اگرچه ریخت از بحر دلش در

ز وصل تو جهان مجروح ماندست