که جانش رفت در وی روح ماندست

رهانی مرد را زین گفتن پر

اگرچه ریخت از بحر دلش در

ز وصل تو جهان مجروح ماندست

ز وصل تو نمودش کن نمودار

حجابش بیشکی از پیش بردار

چو میدانی که هست او خود غلامت