بزیر بار کوه عشق ماندم

ندارم هیچ جز تو حاصل خویش

مرا حاصل توئی درد و اندوه

برون آور مرا از بار این کوه

بجای آب خون از دیده رانم

ز بهر وصل تو اندر فراقم

بدیدار خوش تو اشتیاقم