همه اندر دوئی افکند خود فرد

مر او را آدم اینجا رهنمون شد

که آدم زو یقین عین سکون شد

ره جمله نمود و خویش گم کرد

حجاب از پیش بردارد در آخر

شود مخفی و بود او بظاهر

ز عشق این سر تواند شد میسر