جهان بگذار کین مردار هیچست

چو یک ذاتست چون یابد جهان است

جهان بگذار و بگذر زو یقین تو

چو مردانباش در خود پیش بین تو

که چون نقش عجائب پیچ پیچست

جهان بگذار تا یابی رهائی

خدا بشناس وز وی کن خدائی