چو ماه تو شود در عین خود گم

نماید نور خود در هفت گلشن

مهت تابان شود بهر ستاره

شوند آنجایگه در پی نظاره

دگر چون قطره در دریای قلزم

نماند ماه و آنگه خور بماند

پس آنگه نور بر ذره فشاند