از آن در غم و رنج فرسوده تو

چو خورشیدست در جانت هویدا

درون پرده پنهانست و پیدا

بکل خورید خود اندوده تو

بکل خورشید کی پنهان نماید

که روشن در مه تابان نماید

ببین خورشید تو در جان نظر باز