بخوردن خوی کردستند مردم

در او کرم و بلا هر دم هزارست

حقیقت خوردن و خفتن از ایشان

از ایشان بود جسم تو پریشان

خورش خواهند اینجاگه دمادم

ز بهر قوت ایشان روز و شب تو

حقیقت جان کنی ای بوالعجب تو