تو در این کبر ماندستی چو نمرود

که غرانی تو چون گرگ بهائم

چنان کین و حسد پیوسته با تو

که دل یکباره جان بگسسته با تو

زیان خویش میدانی یقین سود

تو در کبر و حسد ماندی چو فرعون

نه یک ذاتی که هستی لون برلون